Zondagmorgen. We gingen met elkaar naar de kerk in Sully. De kerk was uitgerust met een enge lift, maar Tineke wist toch op tijd in de kerkzaal te arriveren. De dominee ving de dienst aan op een enigzins andere wijze dan wij in de kerk in Alkmaar gewend zijn, maar de daarop volgende keuze van opgegeven liederen haalde het beste in ons naar boven.

De presentatie van de predikant was ook tamelijk anders dan wij gewend zijn. Het deed in veel opzichten denken aan de ook bij ons op het TV-scherm te beluisteren Amerikaanse TV-dominees. De dominee verkondigde naar mijn mening een groot aantal zeer Bijbels onderbouwde en zo te horen ook "Republican verantwoorde" "oneliners". De feitelijke samenhang was vooral voor de zeer geoefende waarnemer bedoeld. Helaas waren wij dat niet.

Na de dienst en de daarop volgende lunch kwam het moeilijkste deel van de dag: Afscheid nemen van tante, van Susy en de kinderen.

Het valt niet mee om dan de ogen droog te houden. Afscheid doet pijn!

Daarop werd de reis voortgezet voor de één laatste etappe richting Chicago.

Onderweg werd voor het afwennen nog een outlet bezocht. Daarna werd koers gezet naar een RV caming in La Salle. Tot onze verbazing - we hadden vooral bijna uitgestorven campings meegemaakt - was het er erg druk.

De avond  werd gevuld met inpakken en opmaken van restjes. Morgen gaat de reis naar het vliegveld en ......naar huis.

Een nieuwe dag brak aan. Een dag die we volledig konden besteden aan bij komen van vermoeienissen. Ontbijten bij tante met opnieuw havermout en toebehoren. Spelen met Al. Spelen op de gitaar voor Joshua. 's Avonds gingen we met de beschikbare neven en nichten pizza eten bij Bernie en Rose. Overdag hebben we nog moeite gedaan om Bernie van zijn werk te houden aan het landbouwmachinepark maar hij slaagde er toch in de boel deugdelijk te repareren. Zowel overdag als 's avonds hebben we met elkaar gesproken over dingen die we van elkaar wilden weten, onze roots, datgene wat ons tot een - ondanks de afstand van tenminste oceaan! - maakt tot een hechte familie.

Wat vooral opviel was dat we een gelijk soort gevoel voor humor met elkaar deelden  - en dus niet alleen de pizza's -. Na een zeer geslaagde avond gingen we zoals dat heet moe maar voldaan weer naar het huis van tante voor opnieuw een goede nachtrust.

De dagen bij de familie wilden wij ook gebruiken om wat tot rust tekomen na de enerverende reis door de VS. Om onduidelijke reden hadden we allemaal niet zo best geslapen, maar na een lekkere douche en een uitgebreid ontbijt dat door Susie en tante was bereid konden we de dag weer aan.

Na een kort bezoek aan achterneef Wilbur en zijn vrouw Marilyn (zij moesten vroeg weg naar een volleybalwedstrijd van hun kleindochter, die bleek te spelen in het team van Dordt College die wij nog hadden zien spelen in Sioux Center).

Toen wij in het centrum van Pella op zoek gingen naar een gelegeheid om te lunchen liepen we voor de "Christian Bookstore" van aangetrouwde nicht Rosa tegen haar en haar man Bernd aan die ook op weg waren naar hun lunchroom. Gezamenlijk hebben we gegeten en gepraat en daarna zijn we nog even de bookstore in geweest en hebben daar zowaar nog wat spullen aangeschaft.

Terug in Sully hebben we eerst koffie gedronken in het plaatselijke restaurant en na een bezoek aan het graf van oom op de begraafplaats zijn we weer naar de boerderij gegaan.

's-Avonds kwamen Wesley en Arlys bij ons op bezoek en en wij hebben tot na middernacht met hen gepraat, foto's gekeken en wat gedronken. Het was weer heel gezellig.

Vandaag moesten we maar een klein stukje rijden, volgens de telefonische info van nicht Susie moesten we het in een kleine 2 uur halen.

Voordat we deze etappe ingingen, wilden we nog even kijken in de Factory Outlet van Story City, vooral omdat Tineke gisteren te moe was om met ons mee te gaan. Het bleek niet voor niets te zijn want ook Tineke vond een paar mooie kledingstukken voor een zacht prijsje.

De reis naar tante Tjetje ging geheel over interstates en bracht dus weinig opwinding. Rond 12 uur arriveerden we op de boerderij waar we door de hond Al met luid geblaf werden ontvangen. De ontmoeting met tante, Susie, Doyle en de kinderen was warm en emotioneel, dit laatste uiteraard door het recente overlijden van oom Doetze. Het weer was weer prachtig en we hebben lekker in het zonnetje gezeten aan de rand van de vijver waar oom zo trots op was. De hond Al was overenthousiast en vooral Annie moest dit meermalen ondervinden waarneer ze van top tot teen door hem werd afgelikt.

Doyle vertrok aan het eind van de middag voor een Hike met vrienden in het noorden van Iowa. We hebben hem niet meer gezien daarna.

Al vroeg in de avond vonden we de dames in de huiskamer nippend aan glazen rode wijn, hetgeen Wessel en Peter er toe noopte zich aan de Christian Brothers over te geven. Peter wist zich nog te herinneren dat er vorig jaar nog een nieuwe fles was aangeschaft en na enig zoeken vond tante deze in een la van de commode op haar kamer onder een paar onderbroeken.  Het werd een gezellige avond met als serieuze kant het bekijken van de fotoboeken die de familie had gemaakt na het overlijden van oom. De nachten hebben we weer gewoon in de RV doorgebracht omdat het huis geheel in gebruik was door tante en de familie Beltman.

Terwijl in Alkmaar het ontzet wordt gevierd, hebben wij de woning van Vern en Jacky verlaten om de reis voort te zetten. Het ontbijt bereid door Jacky was iets om aan te wennen: een vers gebakken broodje, gevuld met een flinke laag vlees, op een bedje van kaas met daaroverheen een hoeveelheid stroop. Je moet er maar opkomen. Het smaakte heerlijk maar wij hadden tot twaalf uur geen honger meer, zelfs ik niet.

Het eerste reisdoel was de Grotto of  Redemption in het plaatsje West Bend. Bij een katholieke kerk in het plaatsje was door een Duitse geestelijke een bouwwerk gebouwd waarin de kruisweg van Jezus werd afgebeeld. Het bijzondere aan het geheel was echter dat hij dit heeft opgebouwd uit allerlei soorten gesteente, stukken rots, keien en deze in de vorm van mozaieken heeft gekneed tot een bouwwerk dat - in de ogen van een nuchtere Eurpeaan - wellicht een indruk maakt van een uit z'n krachten gegroeide suikerspin, maar aan de andere kant indruk maakte vanwege de enorme gedrevenheid en gelovige volharding waarmee deze man dit gebouw heeft geschapen.

Daarna ging de reis naar Ford Dodge. Ik had al jaren op mijn verlanglijstje staan een bezoek aan een "echt" western fort. Wel, we waren allemaal na afloop zeer verguld met een kijkje in de militaire historie van de VS en ook hoe mensen vóór, rond en na de wisseling van de 19e eeuw leefden en werkten in Amerika.

Vandaar ging de reis door een nimmer aflatende afwisseling van velden met maïs en sojabonen naar Story City. De reden van de reis? Er moest bij een kleding outlet  spijkerbroeken worden gekocht omdat  - door het strenge dieet - het steeds moeilijker bleek een basisniveau van zedelijkheid te garanderen. We vonden vlakbij bij de Whispering Oaks een camping om de nacht door te bregen. Morgen gaat de reis nar Sully om tante Tsjetsje en Susy en Doyle te ontmoeten.

Zoals meestal, begon deze dag. Op de vraag aan mij hoe ik had geslapen had in het zeer comfortabele bed dat Jacky ter beschikking had gesteld, wel. de echtelijke staat heeft zo z'n bewolkte kanten. Vooral wanneer hieruit een onweer ontstaat van zaag en ronkgeluiden, met andere woorden: dankzij mijn geliefde wederhelft deed ik geen oog dicht. De dag begon: met de onderhand gebruikelijke havermout met boter en stroop. Nadat ieder zich in de kleren had gehesen werden we door jacky gedirigeerd naar een koffieverstrekkende instelling, waar we van een heeerlijk kopje koffie genoten. Daarna terug naar het huis van Jacky. Zijzelf weer druk in de weer met één van haar vele taken en verantwoordelijkheden.

Vern kwam tegen vieren thuis waarna de  tuin werd gebruikt voor een xdoor eigen spelregels geleide partij bal meppen wat leek op crocquet. Vern noemde het Barnyardgolf:

´s Avonds vertrokken Vern, Peter, Annie, Jacob en Amanda en Austin naar een volleybalwedstrijd tussen de dames van het Dordt College en de Reds van het NorthWEst College uit een naburige plaats. Helaas de dames van Dordt verloten met 3/2. Ondertussen hebben Wessel en Jacky uitgebreid gepraat over hun gezamenlijke wortels. Door vanaf haar jeugd weinig informatie te ontvangen over de in Nederland aanwezige Veenstra/familie was zij zeer benieuwd naar karakters, genetische kenmerken( bijv ziektes in de familie maar ook karaktereigenschappen). Ook hoe haar pake en beppe waren geweest als persoon. Ik heb geprobeerd zoveel mogelijk vragen te beantwoorden maar moest ook wel eens niet thuis geven. Het was vooral een goed bgesprek tussen neef en nicht die na meer dan 50 jaar de gelegenheid hadden met elkaar te spreken.

Nadat de wedstrijd was afgelopen kwamen de sportliefhebbers weer terug. Op een dringend verzoek van Jacob  hebben Peter en ik nog wat liedjes op de gitaar gespeeld.

Toen was het ochtend geweest en avond geweest, weer een zeer gevulde dag. 

De campng is vannacht heel rustig gebleven. Gisteravond kwam er nog een RV van maximaal formaat, maar daar hadden we weinig last van. Heerlijk geslapen onder een soms van de regen klaterend dak. De volgende morgen zouden we om half 8 opstaan, maar tot onze verbazing bleken deze keer Wessel en Tineke de eersten te zijn die richting de warme douches gingen. Zowel Annie als Peter lagen toen nog lekker te pitten. Peter had wel de wekker gezet maar was vergeten dat we even voor Kennebec een tijdgrens waren gepasseerd en daarbij zijn wekker (telefoontje) te verzetten.

Bij ons vertrek kleurde de Westelijke hemel donker en zat de regen ons op de hielen. Bij Chamberlain staken we de Missouri over via de oude brug waar we nog enkele mooie foto's hebben kunnen nemen. Toen wij echter bij Mitchell arriveerden had de regen ons achterhaald en moesten wij rennen naar de Cabela's (een winkel voor buitensporten w.o. de jacht) Wij hadden Lodewijk beloofd daar een paar Scopelights op te halen. In Mitchell zelf zijn we vervolgens naar het "Cornpalace" gegaan, een gebouw in het centrum waar elk jaar met maiskolven nieuwe taferelen in mozaiek aan de buitenzijde worden getoond met elk jaar weer een ander thema. (zie ook www.cornpalace.org) Dit echter niet nadat we een kopje koffie hadden gedronken in een gelegenheid die zichzelf op de gevel aanprees als "The best coffeehouse in the world". De koffie smaakte echt goed en ook het erbij geserveerde bananenbroodje oogste algemene lof. Wessel kon zichzelf zelfs nog even uitleven op een oude spaanse gitaar die in de zaak stond en waar volgens de eigenaresse vrij op gespeeld mocht worden. Het leverde hem bijna een baan als vaste entertainer op.

De verdere reis verliep weinig opwindend via Sioux Falls in South Dakota, een klein puntje Minnesota naar Sioux Center waar we om 05.30 p.m. arriveerden. Wij troffen Vern thuis en we werden gastvrij onthaald. Zij wonen in een prachtig huis vlak bij Dordt college, waar Vern zijn werk heeft, en waar hij dus te voet heen kan gaan. Om kwart over 5 kwam Jaci thuis en toen was het feest compleet.

Gezamenlijk hebben we had met vereende krachten bereide avondmaal (souper) genuttigd en hebben we de avond pratend doorgebracht. Hierbij waren ook de jongste dochter Eekhoff, Amanda met man Jacob en zoontje Austin aanwezig. Het was erg gezellig. 

Vrij laat gingen we lekker slapen in nu weer eens een normaal bed.

's Morgens vroeg vertrokken we weer welgemoed voor de volgende etappe vanuit de Black Hills. Toen we het bergland achter ons hadden gelaten gingen we op de Highway 90 richting Iowa. Aan weerskanten van de weg zagen we uren achtereen eindeloze vlakten met prairiegras, hier en daar boerderijen en zwarte koebeesten. De weg was zo recht dat we schrokken als er een bocht in zat. Onze eerste bestemming was de Wal Drug Store in het plaatsje Wall. Zelf vinden ze zich 's werelds grootste drugstore. Het is een verzameling winkels in westerstyle, met diverse op het leven van cowboys en cowgirls geënte producten. Sieraden, hoeden, schoenen, laarzen, noem maar op.

Vandaar gingen we op weg naar de Badlands. Dit was een grote verrassing. Stel je voor een groot plateau begroeid met prairiegras zover het oog reikt en dan plotseling sta je aan de rand van diepe afgronden, bergen en heuvels gevormd uit eeuwenoude lagen vulkanisch gesteente. Alles bewerkte in miljoenen jaren erosie. Het bleek ook een groot plateau te zijn. Het kostte meer dan een uur rijden om er door-/0mheen te rijden.

De reis werd voortgezet richting Kennebec waar we weer een geschikte KOA-camping vermoeden. Onderweg staken we aan in het plaatsje Murdo, in een soort stamkroeg van motorrijders. Tot onze verbazing werd Peter daar plotseling gebeld door José. Het was goed weer even met elkaar te kletsen.

Onderweg gebeurde er iets dat we al drie weken niet hadden meegemaakt: Het begon te regenen. Na drie weken onafgebroken zon, is dat een vreemde gewaarwording. We zetten koers naar de camping in Kennebec.
Daar aangekomen werden we vriendelijk ontvangen door een geëmigreerde Engelsman die ons blij vertelde dat er nog wel plaats was. Klopt: Op dat moment waren wij de enige gasten op de camping.

Na enige onduidelijk aanwijzingen vonden we een eetgelegenheid om de inwendige mens te versterken. Aldus gespijsd en gelaafd gingen we terug naar de camping waar we werden onthaald met een rfegenbui van jewelste. De was is droog, dus wat doet het er toe.

Morgen gaat de reis naar Mitchell en Sioux Falls en Sioux Center. 

Vandaag staat de rondrit langs Mount Rushmore (de 4 presidentenkoppen in de bergen uitgebeiteld) en het monument dat voor de indianen even verderop in een andere berg wordt uitgehouwen. Wij verlaten onze camping op tijd en rijden eerst langs een andere mooie camping die wij gisteren gezien hebben tijdens de rondrit, en waar wij graag nog een nachtje wil blijven. Er blijkt genoeg plaats te zijn en tot oze verbazing is deze camping nog goedkper dan de vorige.

Naar Mount Rushmore volgen wij de route die de vorige kampingbaas ons heeft aangeraden: een nogal smal en bochtig weggetje waarin een 3-tal tunneltjes is opgenomen waar onze camper maar netaan doorpast, maar waar wel ver van te voren vanaf de berg het monument al te zien is. De omgeving van Mount Rushmore blijkt volledig te zijn veranderd en dat geeft helaas een wat kitcherig amerikaans accent.

Het monument voor de indianen Crazy Horse heeft wat dat betreft wel meer achtergrond en inhoud (zie daarvoor ook de website). en het geheel is zeer indrukwekkend. In de daar aanwezige souvnierwinkel vindt Annie wel een mooie ketting die invulling geeft aan de suggestie van Coen.

Terug op camping besluiten we de dag met wederom een heerlijke zelfgekookte maaltijd met vooraf een biertje en aardbeienyoghurt met slagroom toe. Wessel moet tenslotte niet als een Biaframannetje terug naar Nederland.

<a href="http://www.mijnalbum.nl/" target="_blank" title="Uw fotoalbum gratis online bij MijnAlbum.nl!!"><img src="http://www.mijnalbum.nl/Foto-7YTLMBCW.jpg" border="0"></a>

Vanmorgen zijn we op ons gemak begonnen aan het bezoek van de Black Hills. Nagewuifd door de campingkonijnen verlieten we de camping met Peter achter het stuur om weer wat mijlen in een prachtig natuurgebied af te leggen. We besloten te beginnen met de oudheid, dus eerst naar Hot Springs om een opgraving van mammoetbeenderen te bekijken. Het was indrukwekkend. Vooral de omvang van de in steenlagen bewaarde mammoetresten, en het geduld van de opgravers die met troffeltjes en kwastjes probeerden een hele generatie mammoeten bloot te leggen. Vandaar gingen we naar het Wind Cave national park. In ondergrondse rotsen schijnt een wind te waaien veroorzaakt door verschillen in atmosferische druk. Het feitelijk bezoeken van de grotten bleef erbij.

Vervolgens gingen we naar de Wildlife Loop om veel beestjes te zien. Onderweg daar naar toe kwamen we langs een grote concentratie prairiehondjes (Geen hondjes, maar een groot soort marmotten die keffende geluidjes maken. Ze staan voortdurend als kleine schildwachtjes op hun achterpootjes om naar gevaar uit te kijken.) Daarna ontmoeten we een groepje bisons. Die trokken zich niet veel van ons aan. Verder hebben we een coyote waargenomen die in gezelschap van een paar dassen een ommetje maakte. Ook zagen we wilde kalkoenen, die ook al geen aandacht voor ons hadden. Zo midden in de vrije natuur hebben we een eitje gebakken en genuttigd en daarna doezelend in de warme zon buitengezeten tot ook Tineke de broodnodige rust had genoten. Onderweg troffen we veel herten aan, vooral veel antilopen, hier Pronghorns genaamd en ook een paar muildierherten. Wat wil je nog meer.

Tenslotte stuurde Peter ons moe maar voldaan langs allerlei slinger- en kronkelweggetjes langs grote hoogten en diepe dalen terug naar de camping. Morgen verder. 

Op ons gemak vertrekken we weer uit Buffalo. De camping ligt vlak bij de I 90 Highway zodat we veel kilometers (mijlen) kunnen maken. Het landschap is heuvelachtig maar voor de snelheid van de camper maakt dat niet veel uit. We verlaten de interstate bij het stadje Moorcroft en, na weer een lekker broodje, vervolgen wij onze weg op Highway 16 die ons rechtstreeks naar Custer brengt. Onderweg zien we grote asantallen herten en op afstand zowaar een heuse prairiewolf. Ook in de lucht zien we met regelmaat grote roofvogels zoals de Golden Eagle, die zich helaas niet liet vastleggen op de camera van Wessel.

Als we Custer naderen worden de wegen weer steiler en na een korte afdaling vinden we de door Wessel al vooraf uitgezochte camping Beaver Lake Campground waar we besluiten om 2 nachten te verblijven. Het blijkt een camping met goede voorzieningen te zijn en tot onze verbazing is het de goedkoopste tot nog toe.

Morgen zullen wij beginnen met de verkenning van "The Black Hills". Wessel zal jullie hierover nader berichten.

01-10-2008.

Vandaag vervolgen wij onze reis naar het oosten. We vertrekken op ons gemak uit Cody en we rijden via een afwisselende route naar Buffalo voor onze volgende stop. Deze keer vertrouwen we op onze Richard in de TomTom die we in LA hebben aangeschaft. Hij blijkt aanvankelijk een andere route bedacht te hebben dan wij in gedachten hadden maar uit eindelijk komen we toch op de route die ons door de campingbeheerster als " the good" aangeduid is. Aan het einde van de rit passeren we de "Powder River Pass" met een hoogte van 9665 feet (ongeveer 3000 meter!) Bij tijden is het weer adembenemend mooi.

In Buffalo aangekomen gaan we direct naar de camping die Wessel al in Nederland had uitgezocht, maar die blijkt er in werkelijkheid toch wat anders uit te zien. We besluiten om daar niet te overnachten. Even verderop ligt volgens ons cmapingboek nog een KOA camping die veel dichter bij het stadje blijkt te liggen dan verwacht. We besluiten om hier te blijven en we hebben daar geen spijt van: De camping blijkt een samenkomstplaats van jagers te zijn die hun versgeschoten herten komen afleveren die terplekke van huid en ingewanden worden ontdaan om vervolgens weer met de jager mee te gaan. De kop verdwijnt ergens anders heen, waarschijnlijk met het doel om uiteindelijk als jacht trofee aan de muur te recht te komen. Volgens de camping beheerster is de jacht geopend en mag op vrijwel alles gejaagd worden, behalve op de katten en kalkoenen die vrij over camping lopen: dat zijn de huisdieren.

Wij zijn weer een eindje verder op onze geweldige reis en gaan morgen weer verder, waarschijnlijk naar Custer in de "Blackhills" in de staat South Dakota, daarover later meer.

Gisterenavond bleek de voorraad pijnstillende pillen (Gabapentine) van Tineke bijna op te zijn. Een uitgebriede zoektocht door de koffers en de camper leverde geen extra pillen meer op zodat zich een probleem voor ons opdoemde: zonder pillen kan Tineke niet door.

Vanmorgen stond de wekker op 7 uur omdat we er vroeg achter wilden komen of wij de voorraad pillen weer zouden kunnen aanvullen. Met name Wessel enTineke hebben door de onzekerheid niet zo goed kunnen slapen. Gelukkig bleek , binnen 300 meter van de camping. zich een kliniek met apotheek  te bevinden en kon Tineke meteen worden geholpen en dankzij het medisch paspoort konden we snel het benodigde recept voor de pillen krijgen. In de aangrenzende apotheek werd de voorraad snel aangevuld. Tot onze verbazing blijken de pillen die in Nederland vrij duur zijn hier maar 17 dollar per 70 te kosten. De rust is sindsdien weer teruggekeerd.

Door dit voorval hebben we besloten nog een dagje langer op de best wel mooie en gerieflijke camping met de naam Ponderosa te blijven. Wij hadden nu de gelegenheid het Westernplaatsje Cody beter te verkennen. Volgens de campingbeheerder konden wij daarvoor gebruik maken van een shuttle bus die de hele dag door het stadje rondjes rijdt. Toen wij echter gevieren op de bus stonden te wachten bleek hij deze keer wel erg laat te zijn. Een vlug telefoontje naar het busbedrijf leerde ons dat de bus afgelopen zondag voor het laatst had gereden. Dan toch maar weer met het gevaarte op stap. Uiteindelijk kwamen we terecht in het openlucht museum van Cody "Old Trail Town" waar  een groot aantal oude gebouwtjes uit de 19e en begin 20e eeuw bij elkaar is gebracht met o.a. saloon, smederij, timmerwerkplaats, postkantoor. De gebouwtjes en de omgeving staan daar vol met oude werktuigen, koetsen, karren, opgezette vogels en zoogdieren. Het geeft een  goed beeld van hoe de mensen rond de voorlaatste eeuwwisseling leefden en werkten: het was bijzonder interessant.

De verdere dag hebben we in gepaste rust doorgebracht beginnend met een lunch in de voor ons inmiddels favoriete broodjeszaak "Subway". Wessel en Peter hebben vervolgens de gitaren weer uitgepakt en een pittig tijdje zitten spelen op ons zonnige terras. De meiden hebben zich even te rusten gelegd. Hierna nog even een bezoek aan het campinwinkeltje met indiaanse sierraden en een weer overheerlijke warme maaltijd bij de camper. Alweer een prachtige dag komt tot een einde. Morgen gaan we op weg naar Buffalo.

Op de tweede dag zijn we uitermate vroeg opgestaan, omdat we de kans niet wilden missen om groot wild te zien, vooral beren.

Het is een bijzondere belevenis door zo'n wildernis te rijden terwijl de zon opkomt en aan kracht wint, waardoor alles letterlijk in een ander licht komt te staan. Peter en ik zijn onderweg een bron gaan bekijken die volgens een aanduiding op een bordje slechts 1/3 mijl vanaf de weg verwijderd lag. U begrijpt het al: Er kwam geen eind aan> Een paar bejaarde wandelaars die ook op zoek waren naar de bron, verzuchtten: If this is a third mile, how long must whole mile be! Peter: Waarschijnlijk gaat het om een nautische mijl! Het was een hele klim om bij die bron te komen. Het werd hoger en hoger, zodat de zuurstof voorraad ook begrensd was. Maar het uiteindelijke uitzicht maakte veel goed. Toen terug en weerd verder. Onderweg kwamen we kuddes Wapiti's tegen, een groep fouragerende bisons en -  dankzij een vriendelijke ranger wiens telescoop wij even mochten gebruiken - een echte coyote.  Nou, dan ben je wel even stil. De reis ging verder langs Canyon Village en Fishing Bridge. Een route waarop we diverse prachtige meren  als blauwe spiegels tussen de bergen zagen liggen. Muisstil lag alles daar maar gewoon heel mooi te zijn.

We verlieten het Yellowstonepark en kwamen toen tot onze verbazing in het Soshone National Forest. Alweer een plaatje, herfstkleuren, bomen als sprookjesachtergronden en ga maar door. Na een stop bij de dam van Buffalo Bill Cody kwamen we in het plaatsje Cody. Daar vonden we weer een goed onderdak voor een nieuwe nacht. Het was goed rusten.

Beminde gelovigen,

Vandaag staan met name de vulcanische activiteiten op het programma. We willen met name Old Faithful bekijken. Zonder die uitbarsting ben je niet echt in Yellowstone geweest. Onderweg naar die Geyser kwamen we langs diverse bezienswaardigheden. Vanaf de ingang van Yellowstone voert de weg naar Madison, langs de Madisonrivier. Dat was een prachtige rit met bijzondere doorkijkjes op de snelstromende river, hier en daar gevuld met vliegvissende forellenjagers. Uit de verte zagen wij al de rookpluimen boven het landschap uitstijgen van de verschillende bronnen, poelen en stroompjes. Langs de Firehole river hebben we de Foutain paint Pot en daarbij gelegen gekleurde pruttelende, gierende, fluitende poelen bewonderd. Het enige dat eronder leed waren onze neuzen: De zwavelgeuren waren soms niet te harden.

Maar verder naar de Old Faithful. Die oude dame heeft de nare gewoonteom zo om de 90 minuten (10 meer of 10 minder) te gaan werken. We kwamen aan en hoorden dat madam net gespoten had zodat er geduld werd gevergd. De tijd werd heel goed gebruikt: Na een versterking van de inwendige mens gingen Peter en Annie een trail volgen waarbij zij nog meerdere mooie poelen konden bekijken. Tineke en Wessel  hebben gewacht tot er leven in de oude juffrouw kwam. Ondertussen hebben we het liefdesleven van een stel raven geobserveerd. Het was ontroerend.

Uiteindelijk kwam dan toch het moment: er kwam leven in de brouwerij bij de Old Faithful. Annie en Peter waren ook  net op tijd weer terug om de uitbarsting waar te nemen. Het is een spektaculair gezicht, aldat hete water dat onder hoge druk en gloeiend heet uit de grond komt gespoten. Een leger van camera's en filmtoestellen deden hun best deze gebeurtenissen te verslaan en ook de onze deden flink mee.

Op de terugweg naar de camper hebben we nog actieve bronnen bekeken en beroken. We waren daar echter niet de enigen. Op de parkeerplaats bij die poelen werd onze camper bestormd door een legertje bejaarde japanners die zeer benieuwd waren naar het interieur van de camper. Hun engels was net ietsje beter dan ons japans zodat wij ons tot die taal beperklt hebben. Ze waren verrukt. Man, het leek de gebeurtenis van hun leven. Tineke, Annie en Wessel werden diverse malen gefotografeerd en prijken nu in allerlei japanse plakboeken.

Toen was het ochtend geweest, het was avond geweest, de eerste dag in Yelloiwstone. 

Na een tamelijk rustige nacht in Lymen zijn we vertrokken richting Hoback Junction. De TomTom voerde ons via een "shortcut" over een grintweggetje in de goede richting. Om ons heen vlaktes met aan de randen glooiende bergruggen. Onderweg zagen we een kudde herten. We hebben naar ze gezwaaid. Ze zwaaiden niet terug.

We reden via het stadje Border waardoor we de grens met Idaho ook nog twee keer passeerden. Het was een boeiende tocht langs allerlei verschillende landschappen. Uiteindelijk belandden we in een RV camp genaamd Riverside Resort. Het lag ook echt aan een rivier. We kwamen er wat te vroeg aan, zodat we eerst moesten wachten voor we officieel een plek konden bemachtigen. Peter had al wel een keuze gemaakt, maar die werd door de regering van de camping niet goedgekeurd. We moesten één plekje opschuiven.

We hebben een gezellige avond met elkaar doorgebracht en zijn vroeg op bed gegaan om de volgende dag weer veel moois te zien.

"s Morgens richting de Grand Tetons gereden. De rit er naar toe ging door een bergachtig gebied dat al deels in herfstkleuren gekleed ging. Fantastisch. Vooral de schakeringen geel, rood en groen waren adembenemend. Onderweg zijn we gestopt bij een rivier waarop allerlei personen in rubberboten, kano's en vissersbootjes van de natuur genoten.

Terwijl wij buiten zaten te genieten, knapte Tineke binnen een uiltje. Ik weet niet precies wat er dan gebeurt, maar ze kwam al fotograferend naar buiten en heeft sindsdien niet veel anders gewdaan. Op het plekje aan de waterkant werden we verwelkomd door het geluid van krekels.

Na de Grand Tetons ( Dit betekent trouwens: Grote Tieten) kwamen we in het Yellowstone National Park. Stel je voor een berglandschap doorsneden door snel stromende riviertjes, aan weerskanten begroeid met ontelbare naaldbomen en espen (ook veel verbrandde!) en dat alles terwijl de bergen waren voorzien van  gletschjers. Onderweg in het park zagen we bij een verkeersopstopping plotseling in een riviertje een elandkoe met kalf. Een prachtig gezicht. Diverse kronkelwegen en bergruggen later zagen we plotseling aan onze rechterkant in de struiken een bisonkudde. Dat loopt daar maar rond. Geweldig. Na nabij de oever van een snelle vliet te hebben gepicknicked zijn we verder gereden langs een landschap vol vulkanische activiteit en kuddes Elks(Waipities) op zoek naar de westelijke ingang van het park. Net daarbuiten wilden we onderdak in een zogenaamde KOA-camping. We waren net op tijd want volgende week woensdag zou het kamp sluiten ivm de winter. De waarschuwing van de beheerder om 's avonds geen afval of voedselresten buiten bij de camper te bewaren omdat de camping 's nachts wordt bezocht door beren, veroorzaakt bij de dames enige aarzeling bij de nachtelijke sanitaire activiteiten. Morgen gaan we weer het Yellowstone in en gaan dan op ons gemak de diverse attracties bewonderen. Daarover morgen meer.       

Hello everyone,

Our trip through the USA is going well. We started on Sept. 16 in LA where we met Anne and we had a wonderful meting and dinner together.

From LA we went to Ananheim to pick up our camper and we stayed on the RV site there for one night. Next we went to Lake Havasu and from there to Williams for two nihts. We visited the Canyon on Sept. 20.  Annie Wessel and Peter did a helicopter flight over the Canyon after which we travelled on to Kanab UT where we stayed for one night. From Kanab we went to Zion and from there to Hatch UT again for one night. The next day we went to the Capitol Reef after which we travelled to Richfield UT, again for one night. Yetserday we travelled to Lyman Wyoming and from there today to Jackson, close to Grand Teton and Yellowstone. Tomorrow we will go to West Yellowstone and on our way we will pass Grand Teton and a part of Yellowstone. We paln to stay in West Yellowstone for a couple of days and from there we plan to proceed for Cody, Buffalo and Custer near Mount Rushmore.

We expect to go to the Badlands, the Walldrug, Mitchell and from there to Sioux Center where we expect to be somewhere around October 6th.

We will try to keep you informed.

Peter, Annie, Wessel and Tineke (we are all doing well and enjoy every minute of this holiday.)

Vanmorgen zijn we vertrokken uit Escalante richting Capitol Reef National Park.

Een afstand die niet erg lang was, maar wel fantantisch mooi. We reden door een berggebied waar we vaak stil werden van de mooie vergezichten. In het bijzonder de beginnende herfstkleuren in de op de hellingen ruimschoots aanwezige bossen kleurden de bossen in allerlei tinten groen, bruin en geel. Die schoonheid benam ons de adem, trouwens ook de hoogte kon daar de oorzaak van zijn. We reden voortdurend op een hoogte tussen de 2000 en 3000 meter. Toen we aankwamen in het
Capital Reef national park waren we al bijna door onze lofprijzingen heen, maar moesten toch weer nieuwe verzinnen. Het gebied was in de prehistorie gevormd door wat het info boekje noemde "een reusachtige waterslide" waardoor allerlei lagen steen over elkaar heen waren geschoven en een soort stenen wal had gevormd. Die muur leek te zijn voorzien van geweldige torens en kantelen. Twee raven maakten het uitzicht compleet.

Als vanzelf kwamen gedachten bij je op over de mensen die in die jaren en daarna deze contreien bewoonden, vermoedelijk in nu nog zichtbare holen in de rotsen.

Vandaar werd de reis, hoewel de dame van de TomTom ons voortdurend op een ander spoor wilde zetten,  voortgezet richting Richfield. Daar hebben we weer een mooie camplek kunnen vinden. We hebben de gitaren daar uitgeprobeerd, maar veel geld heeft het nog niet opgeleverd.

Morgen gaat de reis verder naar Salina en zo naar Salt Lake City.

De camper houdt zich prima, al wordt het licht wel minder.

O ja, voor degenen die op onze blog reageren: Bedenk dat de hele wereld en omstreken je reactie kan lezen!

Vanmorgen zijn we vertrokken uit Escalante richting Capitol Reef National Park.

Een afstand die niet erg lang was, maar wel fantantisch mooi. We reden door een berggebied waar we vaak stil werden van de mooie vergezichten. In het bijzonder de beginnende herfstkleuren in de op de hellingen ruimschoots aanwezige bossen kleurden de bossen in allerlei tinten groen, bruin en geel. Die schoonheid benam ons de adem, trouwens ook de hoogte kon daar de oorzaak van zijn. We reden voortdurend op een hoogte tussen de 2000 en 3000 meter. Toen we aankwamen in het
Capital Reef national park waren we al bijna door onze lofprijzingen heen, maar moesten toch weer nieuwe verzinnen. Het gebied was in de prehistorie gevormd door wat het info boekje noemde "een reusachtige waterslide" waardoor allerlei lagen steen over elkaar heen waren geschoven en een soort stenen wal had gevormd. Die muur leek te zijn voorzien van geweldige torens en kantelen. Twee raven maakten het uitzicht compleet.

Als vanzelf kwamen gedachten bij je op over de mensen die in die jaren en daarna deze contreien bewoonden, vermoedelijk in nu nog zichtbare holen in de rotsen.

Vandaar werd de reis, hoewel de dame van de TomTom ons voortdurend op een ander spoor wilde zetten,  voortgezet richting Richfield. Daar hebben we weer een mooie camplek kunnen vinden. We hebben de gitaren daar uitgeprobeerd, maar veel geld heeft het nog niet opgeleverd.

Morgen gaat de reis verder naar Salina en zo naar Salt Lake City.

De camper houdt zich prima, al wordt het licht wel minder.

O ja, voor degenen die op onze blog reageren: Bedenk dat de hele wereld en omstreken je reactie kan lezen!

Nadat we een bijzonder koude nacht hadden doorgebracht - de picknicktafel was beijzeld - kwamen we langzaam aan weer tot leven. Voor vandaag stond een echte traktatie op het programma. We zijn met elkaar naar Bryce Canyon geweest. We hadden natuurlijk wel eens plaatjes gezien van Bryce Canyon. Het is toch heel wat anders wanneer je dat in werkelijkheid ziet. Een hooggelegen bergplateau is door de inwerking van water, wind, kou en hitte veranderd in bergstompen die er van bovenaf uitzien als restanten van ruïnes van kathedralen, kastelen, tempels. De kleuren variëren van bruinrood, geel, wit, grijs. We werden per shuttle vervoerd van het ene viewpoint naar het andere.

Het was prachtig. We zijn op tijd weer vertrokken naar een camping bij het plaatsje Escalante. De camping van een baas met een hele dikke buik, die boos was als je niet netjes aanklopte. Maar de voorzieningen waren geweldig. Zo goed hadden we ze nog niet gehad.

De dag werd besloten met een "home cooked" diner bestaande uit aardappeltjes, spercieboontjes, appelmoes en kip en afgemaakt met gesorteerde vruchten.

Smakelijk!

Daarna hebben geyathzeed, de olympische spelen waren er niks bij.

Voor morgen staat het Capital Reef op het programma.

Vandaag konden wij het relatief rustig aan doen. Ons RV park lag maar op een uurtje rijden van Zion. Het park zelf was adembenemend mooi. Om bij het visitorscentrum te komen moesten we bij de ingang van het park alsnog $15,- betalen voor de begeleiding van ons vermeend te hoge voertuig door een tunnel. Bij nader inzien zou dat niet echt nodig zijn gewest omdat volgens ons onze camper niet te hoog is. Eenmaal in het park hebben we de camper geparkeerd en hebben wij verder met de shuttle bus het park verkend. Woorden schieten te kort om al het moois te beschrijven. Als het weer een beetje lukt dan zullen we wat foto's plaatsen op mijnalbum.

Uiteindelijk zij wij doorgereden naar het plaatsje Hatch, alwaar wij nu op een RV park genaamd Riverside Resort staan langs een riviertje. Morgen weer op pad voor een kleine etappe naar Bryce NP en wellicht dan door richting Salt Lake City. Daarover later meer.

22 september 2008.

Vandaag moesten we vroeg uit de veren want Wessel, Annie en Peter hadden een helicoptervlucht over de GC geboekt bij Papillon. De wekker stond op 6:30 uur, maar we waren ver voor die tijd al wakker. Bij het inchecken moesten we eerst op de weegschaal: niet zozeer om te kijken of we wel omhoog konden maar meer voor de gewichtsverdeling.

De vlucht zelf was adembenemend en onvergetelijk. Wij hebben foto's genomen en Wessel heeft vrijwel de hele vlucht gefilmd. We hopen dat het een beetje gelukt is.

Na de vlucht zijn wij oost- en noordwaarts getrokken naar de andere kant van de canyon. waar wij uiteindelijk laat in de middag in het plaatsje Kanab zijn beland. Onderweg hebben wij weer onbeschrijfelijk mooie landschappen en rotsformaties gezien.

Nadat wij onze camper hadden geparkeerd zijn wij in een naburig restaurant lekker uit eten geweest. Met name het lokale toetje - deep-fried icecream, oftewel gefrituurd ijs - was nogal omvangrijk zodat we meer dan voldaan weer naar het RV park terug gingen.

Inmiddels heb ik (peter) een site gevonden waar de foto's op kunnen plaatsen. Ik ben er nog even mee bezig maar als het lukt kunnen jullie op www.mijnalbum.nl de mooiste foto's die wij gemaakt hebben bekijken.

Medelezers,

Vandaag was het zover! Vanmorgen zijn we redelijk vroeg op pad gegaan om de Grand Canyon te bezoeken. Peter begon weer als bestuurder aan een aardige afstand. Wat ons trouwens opvalt is dat de auto wel erg veel benzine lust. Mens, dat ding drinkt nog meer dan ik.

Maar dan de Grand Canyon. We kwamen aan met stralend, zonnig weer en begonnen ons bezoek met een bakje koffie met wat erbij. Toen zijn we op de shuttle gestapt, nee, niet de space shuttle (hoewel we wel erg in de ruimte sxtonden te staren op een gegeven ogenblik!) Die bracht ons naar het eerste uitkijkpunt. We v ielen gewoon stil. Zo ontzettend indrukwekkend en mooi dat je niet weet waar je met je beschrijving moet beginnen. Ik heb getracht dit op de film vast te leggen, maar ja, wat moet ik ervan zeggen: Ik ben geen Steven Spielberg.

Op naar het volgende punt met de bus. We kwamen bij een uitkijkpunt waar we niet alleen werden verrast door alweer een prachtig uitzicht van door eeuwen erosie, wind en water weggesleten rotspartijen, maar bovendien door levende have (geen toeristen) in de vorm van Californische Condors, Steenarenden en andere wat moeilijker aan te geven roofvogels en een grote groep raven.

Het was in één woord adembenemend! Al het geloop, de indrukken en de warmte maakten wel dat we allemaal op een gegeven moment knap "loif" waren en dus met de camper weer terug naar de camping. Want mogen staat ons nog een andere uitdaging te wachten.

Annie, Peter en Wessel gaan met een helikopter een half uurtje boven de Grand Canyon vliegen. Tineke past zolang op eigen verzoek op de camper. Daarna zal de reis worden voortgezet naar het volgende national park.

Daarover hopen we morgen te berichten. 

Vanmorgen vertrokken uit de Black Meadows. Na het omrijden van de vorige dag, moesten we nu weer een stuk terug om uiteindelijk weer met de neus in de goede richting te komen. O ja zeker, we hadden aardig geslapen. Ook hadden we ons voorgenomen om de reis wat rustiger te beginnen. Dat lukte!

Op de reis naar de Grand Canyon besloten wij om Route 66 voor het grootste deel te volgen. Dat bleek een route te zijn met bijzonder veel leegte aan weerskanten. Woestijn, woestijn  bergen en....woestijn. En heet! Ontzettend.

We belanden in het plaatsje Peach Springs in het reservaat van de Hualapai  indianen. Zoals alle indianen die wij kennen, waren deze bijzonder aardig. Ik werd tijdens de lunch aangesproken door een mevrouw die vertelde bijzonder "bored"te zijn want haar partner was aan het werk, haar vriendin was er niet en  zij had een metalen pin in haar voet. Wat een ellende! Daarna ging de reis verder naar Williams. Het uitzicht onderweg veranderde langzaam van woestijn gegarneerd met bergen naar woestland gegarneerd door andere bergen. We kwamen na een mislukte poging terecht op een KOA-RV-camping. We blijven hier twee nachten. Van hieruit willen we de Grand Canyon verkennen.

We hebben heerlijk gegeten onder het genot van "goede gitaarmuziek". Nee Peter en ik speelden niet.

Weer in de RV aangekomen bleken we zonder stroom te zitten. Na enig onderzoek bleek dat de schakelaar aan de paal niet in werking was gesteld. Nu is er weer voldoende spanning.  Nu leggen we ons straks weer ter ruste en vergaren we energie voor nieuwe avonturen.

Vandaag begint de "grote" reis. Geplande eindbestemming is Lake Havasu op de grens van Arizona en California. We zijn van plan nog even langs te gaan bij Elisabeth van Jaci  om te zien of Annie nog kan assisteren bij de bevalling.

Wij hebben vannacht redelijk goed geslapen in ons huis voor 4 weken. Het RV park Anaheim ligt tussen een aantal snelwegen in en al vroeg werden wij gewekt door het geraas van auto's. Iedereen is nu gelukkig wel weer wat uitgerust dus we kunnen weer fris verder.

Het is hier prachtig weer en het blijft 's nachts ook nog lekker We konden vanmorgen om 6 uur zonder jas buiten zitten.

Wij hebben nu een USA cellphone met het nummer 7149067309 (met voor US 1 ervoor), maar wij zijn ook nog bereikbaar op 06-54775966

Ik heb geprobeerd foto's op de blog te plaatsen maar dat is nog niet gelukt. Als iemand mij kan tippen dan graag.